Waar waren we gebleven? Manitou Springs, echt? Was dat een vorige vakentie misschien.... Even denken, Pikes Peak ja, dat koddige treintje. Gaat wel even in anderhalf uur bina twee kilometer omhoog. Mt bijna 25% dels. Tandradtreintje, dat verklaart een en ander. Ht was een leuke ervaring, we zaten tegenover twee oudere dametjes uit de omgeving van new York, erg gezellig. En mooi uitzicht. Halverwege begon het zachtjes te sneeuwen en boven was het weer vrijwel droog met erg weinig uitzicht. Dat is toch wat jammer, zo boven op een berg... Dus even rondgelopen (koud, winderig), slootwater gedronken (noemen ze hier coffee, komt in minimaal halve liters en is zeer sterk verdund), en weer terug naar beneden, zelfde treintje, zelfde gezelschap, toch een leuke ochtend gehad. ? Middags hebben we nog te voet (erg abnormaal hier) een gerstaureerd Indianan rotsdorpje bezocht van het oude en verdwenen (wsl. uitgestorven) Anasazi volk. Cliff dwellers: ze woonden onder overhangende rotsformaties. (Foto's komen binnenkort, ik heb nu ook nog een bwerkingsappje gedownload dus de kwaliteit wordt hopelijk beter maar ik ben bang dat de service wel trager wordt! ) Erg mooi, eigenlijk te mooi gerstaureerd... Den volgenden dag via Colorado Springs, dat wij verder hooghartig negeerden, zuidelijk gevaren tot bij Pueblo, en daar westwaarts tot Toyal Gorge. Wij vonden ons daar een prachtige "laid back" Rv camping, met een heleboel "vintage" campers en caravans, mooie oude barrls dus. Erg vriendelijk en rustig. Royal Gorge is een plaatsje bij de kloof waardoor de Arkansas River de bergen uit komt, met een hoge brug erover, die geheel in particuier bezit is met een soort van pretpark er om heen. Hebben we maar niet bekeken, de campingbazin vertelde ons dat we een stukje verderop gratis naar beneden konden kijken en dat maakt onmiddelijk de krent n mij wakker. Dat plekje hebben we alleen niet gevonden. Geen foto's dus van de Gorge en de brug. Next day: verder westwards, op naar Salida?, volgens de gids een aangenam en aardig ogend plaatsje en dat klopte helemaal. En zelfs een heerlijke bijna italiaanse cappuchino gedronken, een hoogtepunt tot nu toe! Van daaruit zuidwaarts, tussen bergketens door, west de San Juan Mountains, oost de Sangre de Christo Wilderness, de naam alleen al! Na een brgpas, niet te hoog, we zaten in Salidas al boven de 2000m., over een brede, stoffige droge vlakte op naar de Great Sand Dunes. Als je je eefvraagt wat dat zijn: Grote zandduinen, inderdaad. Aan de zijkant van die grote vlakte, tegen de Sangre de Christo bergen aan, een plek met pure zanddunen, de hoogste 270 meter. Een bijzonder gezicht, al de glooiende, door de wind gesculptuurde zandhellingen en hun spel van licht en schaduw. Behalve de duinen valt ook een deel van de bergen onder het National Park en we hebben nog een mooie maar best wel zware hike gemaakt naar de Zapata Falls (die waren dichtbij, de enige ontbering was een stukje te waden door ijskoud water, we hebben het weer overleefd gelukkig) en verder tot boven de boomgrens (en die is toch wel hoog daar, ca. 3500m.) tot vlak bij een meertje. Daar werd het ons te gortig toen we tot onze heupen in de inmiddels te zachte sneeuw zakten. Inmiddels hadden wij de nodige kleine gebreken ontdekt aan de camper: lekkende watertank, lekke gootsteen en nog enkele gammele puntjes. Met veel moeite Cruise America kunnen bereiken en in South Fork (op onze route gelukkig, een honderd mijl west op weg naar Mesa Verde)de boel provisorisch laten repareren. (Ik zag net weer een plasje water onder de wagen, en dat was niet van mij!). De route is prachtig, soms een stuk vlakte, altijd bergen nabij en vaak er over heen, prachtige passen, vergezichten.. (ja ja, de plaatjes komen er aan!). Nog een stopje in Durango om problemen met de simkaart te verhelpen, die uiteindelijk aan mijn telefoon bleken te liggen (een probleempje voor "back in Holland...) en na aanschaf van een wegwerp phone (20 dollar) konden we weer verder. Oud Durango is weer een alleraardigst stadje. Ook aardig: Pagosa Springs, dorpje gebouwd rond warme zwavelhoudende bronnen, uiterst toeristisch dus, we bleven er maar niet overnachten. Wat verder west vonden we in de bossen en heuvels een prachtige Park camping met gelukkig enkele andere campers. We waren een eerdere camping bij een meertje tegen gekomen waar de beherder weg was: zelf service, maar waar ook helemaal niemand stond. Toch wat unheimisch, je hoort hier ook rare verhalen... En van daar dus door naar Mesa Verde, een national park rond talloze cliff dwellers nederzettingen. Vandaag het grootste deel bekenen, de rest gaat pas overmorgen open. W hebben overwogen hier een dag extra te blijven, maar dat zou betekenen morgen hier wat rond te slenteren en de hitte, droogte en stoffigheid van dit landschap noden hier niet toe uit. En we zijn nu wel wat verzadigd wat betreft rotswoningen, wat we gezien hebben was echt prachtig en heel bijzonder. Dus nu plannen maken voor morgen. Het grote schema zegt: west, Utah in, Canyonlands. We liggen nu een dag voor op schema, maar eens kijken wat we daar mee gaan doen. Het werk moet wel doorgaan toch?