Na de Mesa Verde (die overigens geen Mesa is zoals wij daar vernamen, een mesa is een tafelberg, een eilandje hoogvlakte dus, de Mesa Verde bestaat uit "schiereilanden" van hoogte tussen diepe canyons...) zijn we via Cortez westwaarts getrokken. Aldaar informatie gevraagd in het plpaatselijke "welcome centre" bij een alleraardigste senior vrijwilliger, die zelfs Cortez niet op de kaart kon vinden.... Niet getreurd, hij wees ons toch de goede weg naar het "Canyon of the Ancients" gebied. The Ancients slaat op het oude Indiannvolk die ook de dorpen in Mesa Verde bouwde en bewoonde, en dat spoorloos is verdwenen, mogelijk door een grote droogteperiode. Hier geen dorpen bekeken, wel een aleraardigste hike gemaakt in het landschap, weer met koddige rotstorentjes etc. Het wordt een tonig om op te shrijven, gelukkig hebben we de foto's nog... Bijna vanzelf rolden we vervolgens Hovenweep National Monument in, net over de grens in Utah. Nee, geen paspoortcontrole, wel opeens strak galnzend asfalt! Verschil moet er wezen, nietwaar. In Hovenweep is een kleine canyon waaar een aantal oude huizen en gebouwen (van hetzelfde volk? we weten het eerlijk gezed niet) in en rond de vallei staan. Een uitje van een goed uur. Tijd genoed dus om nog door te rijden, via een oudeTrading Post, nu een kruidenierswinkeltje in the middle of nowhere, naar Blanding, bekend terrein: het meest oostelijke punt van onze vorige trip! Inderdaad, het landschap lag er nog net zo bij! Omdat wij wel weer een keer hooked-up wilden staan (met water, stroom en riool), vooral voor het opladen van de apparaatjes, zijn we niet doorgereden naar Canyonlands maar gestopt in een van de talloze RV-parks langs de highway, in Monticello, laatste plaatsje vóór de afslag naar de Lands. De prachtige toiletfaciliteiten daar zullen ons nog lang bijblijven! Verder alles gezellig en vriendelijk en Wifi, vandaar dat jullie de foto's al eerder kregen. Gisteren, 25 mei, vroeg vertrokken om op tijd in Canyonlands te zijn om nog een kampeerplekje voor het weekend te vinden. De weg er heen was al fantastich. De afslag niet te missen: bij Church Rock, een immense vrijstaande rots, die totaal niet op een kerk lijkt. Dan een eerst vrij eentonige weg op die echter geleidelijk begint te dalen door een steeds mooiere canyon. Langzaamaan komt er uitzicht op steeds nieuwe rotsformaties en wordt het landschap opwindender. Veel fotostops en toen wij dde camping van het park bereikten waren alle plekjes al bezet. Blijkt het maandag a.s. Memorial Day te zjn, en dat is te vergelijken met Hemelvaartsweekend hier... Niet getreurd, net buiten het park is een particuliere camping, waar ik nu met plezier zit te typen na twee dagen intensief hiken. Gisteren naar Peekaboo Rock, inderdaad: een rots met een gaatje. Vandaag naar Confluence Overlook, een punt met uitzicht op de samnvloeiing van de Green River en de Colorado River, maar dank zij mijn geweldige vermogen om te verdwalen (familietrekje) eindigden we na vele uren ongeveer aan de andere kant van het toch niet kleine park! Het weer is dezer dagen bjzonder: toenemend winderig,vandaag regelrecht stormachtig, en dat heeft zijn effecten in dit landschap: Zandstormen! Niet geschikt voor wandelen, in de canyons valt het alleaal nog mee, maar omdat wij uitkwamen op een totaal andere parkeerplaats moesten we nog rim drie mijl langs de weg over een vlakte lopen. Ria werd nog geraakt door een tumbleweed, een losvliegend stuk struikgewas dat geheel uit kleine stekeltjes bestaat. Kwarteitjes pulken dus. Maar gelukkig kwam ons al gauw een auto met twee aardige dames uit Wisconsin tegemoet die ons aanboden naar onze RV te rijden. Erg fijn, want het was echt niet leuk meer daar. En nu dus bij deze maffe mensen van de camping hier in de outback, even rustig deze namiddag verteren en vertellen.... Komende keer hopen we jullie wat te vertellen van Arches en/of Canyonlands Island in the Sky (alleen de naam al...), hetzelfde park maar dan aan de overkant van de Coloradoriver, hemelsbreed een paar honderd meter, over de weg bijna honderd mijl...