Zo zit je in Denver, en zo ben je weer in Stad... met tussendoor even New York!
Zoals verwacht geen tijd om te berichten vanuit de Big Apple, bovendien was de Wifi in het hotel poepie duur (10 dollar per dag..) en dus alleen even een keer mail gecheckt in de Starbucks met gratis wifi!
Waar waren we? Ja, in Rocky Mountain NP, de resten van de dam doorbraak bekeken, toen verder getourd, de weg terug richting westelijk deel bekeken (die we daarvoor s'ochtends vroeg doorgeraced waren), met een interessante, maar nog zeer koude en stormachtige, wandeling over de Alpiene Toendra en bezoekje aan het Alpiene visitorscentre (dit park heeft 5 visitorcentres!), beide op ca. 3500m. hoogte. Nog enkele mooie uitzichtpunten genoten en toen zachtjesaan afgedaald richting camping (weer Moraine Park dus), op 2500m. Warm!!!
Nog 3 nachtjes op deze camping genoten, de volgende dag mooie hike langs allerlei bergmeertjes via Bear Lake trailhead, het eindpunt van de shuttle op bear lake road. Telkens heel verschillend, de meertjes, met prachtige wandelingen ertussen.
Dan de laatste dag (de volgende dag zouden we vroeg vertrekken richting Denver om de camper weer in te leveren en naar NY te vliegen) nog een mooie wandeling vanaf de camping omhoog langs beken, watervallen en meertjes, om te eindigen bij Bear Lake. Lekker om vroeg, koel, op weg te gaan en hoog, koel, te eindigen. Veel wandelaars tegen gekomen die andersom liepen en ons beklaagden dat wij bergop moesten, maar wij vonden het juist heerlijk!
De volgende dag dus op weg naar Denver. Heel makkelijk, zij het dat deze hoofdstad pas bij het naderen op de wegwijzers verschijnt en wij dus weer lekker verkeerd reden (afslag gemist...). De wegbewijzering stelt ons nog steeds voor raadsels hier, staat boevndien vaak pas vlak voor of op hde splitsing en de wegnummers staan er zelden op, allemaal erg lastig. Eenmaal in Denver verdwaalden we ook nog een paar keer in een zee van snelwegen en zijwegen, zodat het maar goed was dat we ruim de tijd hadden genomen!
De wagen gewassen, propaan getankt, etc. en de boel afgeleverd. Vandaar taxi naar het vliegveld, daar waren we weer erg vroeg, zodat jullie nog een flard reisverhaal gekregen hebben vandaar, en dan de lucht in naar Newark Int. Airport. Voorspoedige vlucht en landing, gratis shuttle naar het hotel (Econo lodge), dat was ook het enioge goede dat van het hotel was te melden (OK, het bed was ook niet slecht), de airco op de kamer was niet aan waardoor deze een sauna leek. Pas na vele uren afgekoeld, dus weinig geslapen (We arriveerden er om ca. half elf..). Ontbijt bleek genuttigs te moeten worden met andere gasten samen in een kamertje van ca. 15m2 met 1 tafel voor 8 personen. Kon allemaal net, inhoudelijk stelde het ontbijt ook weinig voor de we waren snel weer weg. Shuttle terug naar de airpport, bus naar Manhattan (in de ochtendspits), om tien uur ingecheckt in hotel Carter, een paar honderd meter van Times Square. Groot hotel (met kleine kamers, dat is wel te begrijpen op die locatie, kamer op de 21ste verdiepeing (eigenlijk de 20ste, ze slaan de dertiende over!). New York, the city that never sleeps!
Voorzichtig rondgekeken in de omgeving van Times Square, met zijn enorme flitsende lichtreclames, massal en lawaaiig verkeer, zeer veel voetgangers en hoge wolkenkrabbers. Boeiend en vermoeiend! Nog een rondleiding gevolgd door een zeer enthousiaste gids in en rond het Grand Central Station, een nogal pompeus gebouw, maar interessant om er van alles over te horen, hoe er nagedacht is over kleuren, plafondhoogtes etc.
Boana en Matt waren ook naar NY gekomen, een avond later, dus de tweede dag hebben we die ontmoet en samen verder opgetrokken, eerst Central Park bezocht en tot halverwege doorgewandeld, erg mooi zo,'n groot park midden in de stad! Toen de subway naar Mid Town en naar de High line gelopen, een oud spoorwegviaduct dat omgetovers is tot een langgerekt wandelpark. Dat afgelopen, gezellig druk en autovrij dus erg plezierig wandelen! Chinatown bekeken, met al zijn bonte kleuren en opschriften, ergens tussen Downtown en Midtown.
Voor de niet-Newyorker: Downtown is onderaan Manhattan, daar waar het allemaal begon met Peter Stuyvesant. Straten als Pearl, waterstreet, wallstreet, stonestreet.Hier groeit het Financiel Centre de hemel in (zolang het goed gaat...). Hier ook het WTC alweer het hoogste gebouw... Dan krijg je Midtown, het centrum van grote bedrijven (Empire State Builiging, Chryslerbuilding, Rockefeller Centre etc. en Times Square. Halverweg daartussen beginnen de straten te tellen in plaats van straatnamen, Tiems is bij de 42e straat. Noord Zuid lopen de Avenues, van 1 tot twaalf en een paar extra waar het eiland breder is. En vanf/boven het central park heb je uptown. Makkelijk als je het weet, ook in de subway: ga je downtown of uptown. Handig ook als je weet dat de straten east en west tellen met de nummering, vanf het midden: de fifth Ave...
Op voorstel van Bo en Matt gegeten in het (plaatselijk) wereldberoemde Lombardi, die volgens een Amerikaanse guide de beste pizza's ter wereld serveert. Gebakken in steenkooloven met speciale Mozzarella etc. Inderdaad erg lekker, bijna zo lekker als in Breckenridge, haha. Wachttijd (om 3 uur 's middags!) viel mee: 20 minuten.
Later op de middag via het WTC -de nieuwbouw bekeken - naar de zuidpunt: de ferry naar Staten Island , weer even weg uit de herrie. Daar even aan het water gezeten en toen weer terug. Down town bekeken: nog veel aardige oude panden en straatjes, ingeklemd tussen de wolkenkrabbers. Toen weer mbv Matts smartphone een restaurantje gezicht en gevonden, vlakbij de Brooklyn Bridge. Wachttijd viel tegen: zaterdagavond! Na drie kwartie op de stoep staan/zitten/hangen onder de herrie van drilboren die de bridge aan het onderhouden waren konden we naar binnenin de herrie van heel veel mensen in een heel kleine ruimte met harde muziek aan. Maar lekker en heel voordelig gegeten (via voordeel aanbod op de smartphone: 50% korting!). Redelijk uitgeput terug naar onze kamer met heerlijk lawaaige airco (overstemd door mega-airco's en ventilatoren van de gebouwen rondom en onder ons). New York, the city where you can never sleep!
Zondag, de laatste halve dag. Met de subway naar Harlem, (uptown, 135ste street), waar Bo en Matt onderdak waren in de YMCA. Ontbijt gekocht bij een stalletje, opgegeten met koffie in het Hospital vlakbij , wat rondgewandeld door de straten, gebruncht bij een klein tentje op Amsterdam Ave (eigenlijk de 11e ave, maar sommigen hebben toch weer namen...) en toen maar terug naar hotel, inpakken en naar Port Authority, het grote busstation, gelukkig vlakbij het hotel. Op tijd weer op het vliegveld, hier geen gratis wifi, niks gratis, 20 dollar afgezet met de bagageopslag (ik had mijngrote rugzak in bewaring gegeven, moest vooruit betalen, bij ophalen bleek dit onmogelijk te zijn, altijd achteraf betalen, ja zo gaat dat met argeloze toeristen...), ons nog eens goed geërgers aan de slechte bewegwijzering en de lompe behandeling door de screeningbeambten, de herrie etc. en tevreden in het vliegtuig gestapt. Heel slechte platgezeten stoelen, ga daar maar eens een nachtje op slapen! Gelukkig vlot eten en drinken gehad, zodat we toch nog wat uurtjes konden wakker liggen hangen...
Vlotte vlucht, ruim op tijd, op schiphol liep alles gesmeerd (wat een rust, wat praten de mensen zacht en vriendelijk!) en voorspoedige treinreis.
Nu zien weer in een ritme te komen, in elk geval al weer aardig slaap ingehaald...
Dat was het dan, ruim 6 weken en een paar duizend foto's verder (nee, die heb je niet allemaal te zien gekregen, gelukkig maar toch?), nu komt het grote werk: alle foto's doorwerken, selecteren, bewerken en dan nog eens een fotoboek maken. Reken maar op een paar maandjes en kom dan maar eens kijken!
In elk geval: het was een schitterende en zeer gevariëerde vakantie!
Even een kort bericht vanut Denver, waar we zowaar wifi hebben, beneden werkte het voor geen meter, maar nu bij de gate keurige tafeltjes met stroom en goed signaaL!
Over een kwartiertje moetn we boarden, richting big apple, ook weer spannend!
Na het dagje in het stadje met de hike naar het meertje in het zandsteen en 'savonds een wandeling door het centrum (500m met aan weerszijden rijen souvenirwinkels en restaurntjes, maar wel leuke geveltjes...), de volgende dag wat getoerd, we hadden toch gereserveerde plaats op de camping. Eerst via de noordelijke ingang de weg af tot het grindweg wordt, al weer flink hoog. Onderweg wat dngetjes bekeken via korte wandelingetjes, o.a. een de sporen van een damdoorbraak hoog in de bergen, zo? deertig jaar geleden. Uitgeschuurde kloof en een waaier van stenen en bomen....
Tot zover, we moeten boarden....
Groet, Frits, Ria
Na de verrukkelijke Mountain rainbow trout in Gunnison, roze als zalm, de volgende dag verder.
De eerste echte bergpas over, 3500 meter. Is niks hier en kubusje trekt het allemaal moeiteloos. Aankomst al vroeg in de morgen in Buena Vista, mooi uitzicht. Ja, bergen rondom, kon minder! Voor de eerste nacht ons genesteld op een aardig RV park vlak bij het stadje. Informatie verzameld en andere praktische zaken geregeld en een mooie hike gemaakt in de bergen. Een duidelijk andere temperatuur, wat wel aangenaam was!
De volgende dag aan de weg naar een andere pas een plekje gezocht op een mooie boscamping zonder verdere voorzieningen, die lag al op bijna 3000 meter. Nou, dat was te voelen! Temperatuur 's nachts om het vriespunt... Eerst nog een mooie hike gemaakt naar een bergmeertje op bijna 3500 meter, zaten we daar om tien uur 's ochtends, toch wel fris! Tijd dachten wij om ons tropenrooster te veranderen, we gaan maar wat later wandelen.
Dat hebben we gisteren ook gedaan, eerst boodschappen etc. en door getrokken naar Breckenridge, een skioord. Het is in deze buurt allemaal ski-oorden wat de klok slaat. Maar ze pakken het hier wel netjes aan: beperkte gebieden met veel pistes, maar zonder kaalslag van hele hellingen zoals je in Europa toch veel ziet. En daarbuiten blijft het prachtig hiken.
Gisteren dus langs de Spruce Creek omhoog gewandeld naar weer een mooi bergmeertje, en langs schitterende watervallen.
Nu zit ik te typen op onze ruime kamer in een B&B in Breckenridge, we hadden wel eens zin (ik vooral) in wat meer luxe, vooral wat betreft de matrassen, die in het kubusje niet je-dat zijn...
Ontbijt hier pas om half negen, maar wij blijven vroeg opstaan, dus nu tijd voor verslag en zo meteen de foto?! En plannen maken voor vandaag, hier in de buurt blijven of een dalletje verder???
Wij groeten jullie,
Frits, Ria
Na de Aliens van Fantasy Canyon dus aangekomen in het dorp Dinosaur. Hier waren wij een beetje de aliens, we werden nieuwsgierig maar vriendelijk gegroet. Overigens blijft die nieuwsgierigheid bij een afstandelijke groet, hier in Amerika, en hooguit de vraag: where you from? Holland?? Oh, excellent! En opmerkelijk veel mensen zijn er geweest, Emsterdem natuurlijk...
Weer een echte outback camping met sechts enkele andere (wsl. vaste-) gasten op een heel groot terrein. Volgens Nick, de beheerder, (die ook al...), was de camping eigendom van ene Venderplas,ja van Ned. afkomst. Het is dat onze vooruoders met hun kortzichtige kruideniersopvattingen het zootje aan de Engelsen verkocht hadden, ander hadden we hier gewoonNederlands kunnen spreken!
De volgende ochtend weer vroeg naar de Harpers Driver, de weg het park in, tot het eind (31 mijl) en daaar een mooie hike naar Harpers Corner, een ijselijke rotspunt hoog boven de canyon van deGrren River, vlakbij de samnevloeiing met de Yampa R. Die samenvloeiing zelf was net uit zicht door weer zo? onwaarschijnlijke rotsmuur die er tussen stond.
Op weg terug de nodige stopjes op allerlei mooie uitzichtpunten. Een afdaling naar de rivieren zou wat te lang geworden zijn, er was wel een dirt road van 9 mijl, maar daar kan Kubusje niet zo goed tegen. Beneden wel een mooi camping! Volgende keer dus maar eens met een 4WD op pad...
Tijd om weer te verkassen dus, de scenic byway (dat is ook een highway, maar door de amerikaanse ANWB of zo uitgeroepen tot bijzonder mooie weg, het zij wegens natuur, hetzij wegens geschiedenis, vaak beide. Deze was eerst vrij saai(alsmaar weer woestijn met stompe heuvels) , later over een pas, dan wordt het altijd interessanter), en vooral beroemd om zijn Indiaanse petroglyphen, maar ze waren minder dan in Dinosaur.
In elk geval bracht hij ons na een flinke rit in Fruita, vak bij Grand Junction, waar wij een mooie camping vonden (alleen geen wifi) vlak onder Colorado national Monument.
Je raad het al, weer iets te bekijken. Een monument is ook een park, dat echter momument heet omdat het geen ark heet. Eeeh, hier ging het weer om mooie zandsteenformaties, waar eentje de naam Independence Monument had gekreggen (wsl. om dat het los stond van het hoogland waar het aan grenst...).
Hier de volgende ochtend een mooie hike naar beneden gemaakt, alwaar wij verschillende stenen monsters van indrukwekkende afmeting en vorm bewonderd hebben. Omdat wij alweer redelijk vroeg terug boven waren en wij vermoedden dat wij het beste wel gezien hadden hebben wij net als de Amerikanen verder de rim road (de weg boven over langs de rotsrand gedaan en diverse uitzichtpunten genoten. Bovendien bracht dit ons de goede kant uit. Het is namelijk een doorrij park, je kunt er aan de ene kant in en aan de andere kant weer uit. Handig! Overigens met behulp van enkele ruwrotsige tunneltjes, die gelukkig breed en hoog genoeg waren, als je maar in het midden rijdt!
Door naar de Black Canyon of the Gunnison. Ril en beef! En terecht: De Gunnison is een riviertje dat vanuit het oosten (De Rocky Mountains, die wij nu angstig dicht benaderen, de eerste bergen met ruim sneeuw al weer in zicht) zich een weg gebaand heeft door hard Gneis gesteente, richting Coloradoriver bij Grand Junction) (Altas leveren wij niet bij, gelieve zelf te googelen). Om het allemaal nog wat spannender te maken hebben de aliens onder hoge druk van onderaf magma in scheuren gespoten, wat gestold is tot nog harder gesteente dat nu als dunne loodrechte schotten vanaf de wanden in de toch al ijselijk nauwe canyon steekt. Bedenk dan dat de Gneis door aanslag donker grauw verkleurd is en je snapt dat het daar beneden tameijk Black oogt. Opeens een totaal ander landschap dus, geen zandsteen meer, maar een onbeschrijflijk woest tafereel van loodrechte wanden en diepten tot 5-6 honderd meter. En op het smalste punt zo.n 150 meter breed! Alleen van boven te bekijken (hoewel, na onze ochtendhike zagen wij wel een aanduiding van een pad naar de rivier, maar de reisgids waarschuwde al voor gevaarlijke zeer steile afdalingen en dat konden we ons wel voorstellen! De hike bracht ons in elk geval wel iets " in" het landschap, wat wij toch altijd erg mooi vinden. En van daaruit toch duizelingwekkende diepten...
Daarna de rim road afgereden, weer een wandelingetje naar een punt met uitzicht over het verdere landschap rondom en op de terugweg alle Outlooks gedaan, met soms korte wandelingetjes, soms direct aan de weg. Ongelooflijke uitzichten loodrecht naar beneden op de rivier of op zijdalen, met telkens die, soms elkaar kruisende loodrechte tussenwanden, een krankzinnig landschap. Ik heb geprobeerd het in foto' s te vangen, maar ik ben bang dat er weinig van over blijft..
We hadden daar overigens heerlijk overnacht op de camping van het park, zoals gewoonlijk zonder voorzieningen (alleen poepdozen en zonder water, maar ach, we hebben toch alles bij ons...).
Na deze indrukwekkende ervaring, die toch wel het hoogtepunt Needles benaderde, verder naar Curesanti National recreation Area. Weer een andere variant van het begrip National Park. Denk bij recreation vooral aan water: varen, vissen. Waar de Black Canyon nog net ongerept is (alleen is de waterafvoer van de rivier gereguleerd, inderdaad door de dammen van Curesanti) is deze areabepaald door liefst drie opvolgende stuwdammen, waarvan de oostelijke de hoogste is met ruim honderd meter, en daarmee een groot stuwmeer creëert. Hier stonde wij vlak bij, op een mooie, maar totaal geasfalteerde camping.
Tijd de volgende ochtend voor weer een hike: eerst een paar mijl rijden naar het trailhead van Curesanti Creek, uiticht bewonderen van bovenaf op de Curesanti needle (foto's volgen ooit...), een vooruitgeschoven rotspiek in de rivier, hier begint zo'n beetje het landschap van de Black canyon. Via een mooi pad, langs de creek met vele stroomversnellingen en watervalletjes, tot aan de rivier, met uitzicht op dezelfde Needle, nu van onderaf! We zijn verwend, ja, maar dit was toch weer van grote schoonheid!
Om tien uur waren we weer boven (7 uuur vertrokken, we doen hier al die tijd al een tropenrooster, bevalt uitstekend!) en zijn we verder gegaan naar Gunnison, het stadje aan de rivier. Hier zitten we nu op een echte KOA camping (zeg maar ANWB, allemaal prima verzorgd en goede WIFI. En hier stopt deze aflevering, want wij gaan maar eens lekker vis eten, een troutje of salmon uit de bergwateren!
Tot later, hopelijk met foto's!
Van Jenssen direkt de afslag naar Dinosaur Quarry National park. Het in Utah gelegen deel van Dinosaur NP. Heeft een eigen visitor centre, alwaar ze je een kaartje geven van het hele park, dat is alvast makkelijk want die andere heft gaan we ook bekijken.
Handig zo'n kaartje: er staat op dat trail 1 t/m 7 in dit deel van het park liggen. Gelukkig staat de locatie van de trailheads er nog op, zodat we toch aan hiken toegekomen zijn. En aan kamperen (nou ja, camperen dus, met ons kubusje), want er bleek een heel mooie camping te zijn aan de rivier (de Groene) met ruim voldoende plaatsen en veel Cottonwoods (Populieren). Het sneeuwde die dag, bleef ook nog liggen! Daarom noemen ze het dus Cottonwoods...
Paar korte hikes gemaakt aan begin en eind van de dag, het landschap is wel interessant met dooreengewoelde grondlagen, maar we raken echt verwend...
De Dinosaur wall bekeken, ingebouwd in een soort museum, een bijna loodrechte rotswand met daarin echt honderden dinosaurusbotten. Het lijkt er op dat die echt in die wall zaten (wel blootgelegd mbv de tandenborstels van de archeologen) en niet er stiekum opgeplakt. Indrukwekkend, zo'n hoeveelheid bij elkaar. Allemaal od verklaarbaar met vloedgolven en droogte en afzettingen etc, maar dat zal ik je besparen.
Na deze aangename rustige warme dag vanochtend teruggelreden naar de hoofdplaats van de straak, Vernal, om inkopen te doen en van daaruit een zijweg in te slaan naarFantasy Canyon, een plek waar ik over gelezen had in een folder die we in Vernal kregen. Een lange lange highway, met opmerkelijk veel vrachtverkeer, bleek door een onafzienbaar olie- en gasveld te lopen. We bezochten nog het plaatsje Red Wash, omdat ik het zo mooi eenzaam op de kaart vond liggen (net als Bonanza en Little Bonanza, maar die lagen weer eeen stuk verderop). Bleek dus een werklocatie te zijn van oliemaatschappijen, vol met trucks, installaties, onderdelen van Ja-knikkers etc!. Dat allemaal midden i de woestijn (prairie)! Verderop zagen we nog een kolencentale, in the middle of nowhere, dus wsl. worden hier ook kolen gewonnen.
Na een lange rit geen teken van de canyons, dus maar eens gevraagd aan een tegemoetkomende pickup met technische spulletjes achterop. De man was behulpzaam: just follow me, I'll show you, it's nearby. na een high speed 15 mijl terug sloeg hij linksaf en stopte om ons te vertellen dat het nog maar 15 mijl op die weg was en dan linksaf 5 mijl grindweg. Fluitje van een cent, vooral die 5 mijl doe je in een half uurtje met een camper met rammelende keuken...
Uiteiindelijk kwamen we in het meest bizarre rotstuintje wat we ooit gezien hebben. Laat ik niks verklappen: zie de foto's (binnenkort hoop ik).
Na nog weer een lange rit over wegen vol met tankwagens, pickups, vrachtwagens met onderdelen van boortorens etc. belandden we via een oude weg met uitgewerkte jaknikkers en verroeste tanks weer op de doorgaande weg en vervolgens waren we al snel in Dinosaur, het plaatsje. Daar bleek volgens het infocentre een RV camp te zijn, waar niet zeker was of het wel draaide. Dat viel mee, we zitten weer heel plezierig op een echt outback kamp met hilarische faciliteiten mar een prettige sfeer. In het plaatselijke caf'e zit ik nu bij een glaasje appelsap te typen. Als je er ooit komt: het wachtwoord van de wifi is dinosaur. In de vorige coffeshop was het coffeebean. Zo kan je nog eens iets onthouden!
Morgen het Coloradodeel van het park bekijken, dat betekent een lange (31 mijl) weg af rijde, met enkele hikes. Je hoort van ons!
Wat klinkt dat hemels, island in the sky, of is het een zelfgenoegzame Brit die het over Engeland heeft? In dit geval is het een groot grillig gevormd stuk hoogland met rondom loodrechte canyonwanden van rode zandsteen, dat met een strookje van een wegbreedte nog net aan de rest van de vlakte hier vastzit. Schiereiland dus eigenlijk, maar daar wisten ze hier misschien niet het Engelse woord voor (ik ook niet, dus dat neem ik ze niet kwalijk). Anders dan Needles is dit meer een park waar je bovenop blijft en van daar uit over de canyons van de Colorado en de Green River uit kijkt. Heel mooi en indrukwekkend en er was ook nog wel wat te wandelen. Niet tot aan de rivers, dat was te ver voor 1 dag op en neer, zouo kamperen op b.v. de White Rim vereisen, je zal er iets van op de foto' s zien als ik die ooit plaats...
De White Rim is een zelfde hoogland, maar dan een laag lager. Gevormd door een laag witte zandsteen die kennelijk harder is dan de rode. Een tweede Island om het eerste heen eigenlijk. En daaromheen stromen dan de rivieren in nog diepere canyons. Verbijsterend maanlandschap, zoals ik al vermeldde van Dead Horse Point.
Vol spanning s' ochtends onmenselijk vroeg vertrokken (half zeven) om iets over zeven bij de camping aan te komen. Wat een rust daar: niemand voor ons, enkele van de (zelfs tien!) plekken vrij en enkele mensen al aan het vertrekken. Moeiteloos een mooi plekje gevonden dus. Zeer basic camping met alleen poepdozen (waterloze toiletten), overigens in keurige prefab hokjes. En ruime plekken met tafels onder afdakken, wat gezien de genadeloze koperen ploert hieer, wel erg prettig was!
Gelijk voor 2 nachten geboekt met het hier gebruikelijke systeem van een envelopje met al je gegevens plus 2x 10 dollar door de gleuf in een paal te werpen. Vervolgens op pad gegaan, endje terug (12 mijl) richting Visitors Centre om ons wat wegwijs te laten maken. Eerste hike gemaakt inde buurt van de Neck, dat is dat strookje waar het Island aan het vasteland vast zit. Interessante wandeling, maar minder fantastisch dan wat we langzamerhand gewend zijn. Een mens raakt snel verwend, ten minste deze wel...
Later nog een kleine hike naar: een Arch! Een alleraardigste kleine boog, met prachtige doorkijk naar achterliggende canyonrotsen en daar weer achter de Monti-La Sal bergen... Toch weer verrassend!
Deze dag afgesloten met een wandeling naar Grand View Point, de zuidelijke tip van het eiland (De entree is vanuit het noorden), dicht bij de samenstroming van de twee rivieren (wat op zich niet in beeld was, dat hadden we in Needles moeten bekijken). Na het beklimmen van een rots op het uiterste puntje prachtig 360% uitzicht over een eindeloos landschap van canyons en daarin weer mesa's.
Op de camping lekker gegeten (tip: neem altijd een goede kokkin mee op reis) en s' avonds de zonsondergang bewonderd op Green River Overlook Point, vlakbij de camping (zo dichtbij dat zelfs enkele Amerikanen te voet er heen liepen!)
De volgende ochtend natuurlijk weer vroeg uit de veren, ditmaal om te proberen de verschroeiende hitte vóór te zijn, voor een grote wandeling rond Upheavel Dome, een vreemde bult met daarnaast een krater, waarvan de herkomst onduidelijk is. De theorieen varieren van Meteoorinslag of vulkanisme tot opdrukking door een zoutkoepel. Wij hebben hier niets nieuws aan toe kunnen voegen, mede doordat wij er alleen omheen zijn gelopen. Een ruime dertien kilometer, dat wel, met enkele stevige afdalingen en vervolgens ook weer klimmen, want we wilden wel weer op ons beginpunt terugkomen... Nee, we waren de warmte niet voor, met net toen het water op was waren we wel weer terug!
Daarmee was het wat ons betreft wel gedaan met hiken, we hebben wat rond gereden wat als voordeel had dat de airco lekker blies, en op een mooie picknickplek overdekt gegeten..
We vonden het wel genoeg hier, mede door de hitte die ons weerhoudt van grotere tochten. Puntjevan dit landschap is dat je eerst lekker omlaag gaat, maar dan als het goed heet is weer omhoog moet...
Vanochtend dus weer opgebroken (dat gaat erg makkelijk op zo'n simpele camping, geen aansluitingen om los te koppelen, gewoon rijden met diie tent...) en een flink eind gereden in eerst noord-westeijke, daarna noord-oostelijke richting en nu bevinden wij ons op een nogal outback RV Park in Jenssen, vlakbij Dinosaur National park. Er zijn hier erg veel dinosaurusbotten en fossielen gevonden en dat spreekt de mensen wel aan. Maar er schijnt ook veel landschappelijk moois te zijn. Wij zijn benieuwd, in de volgende aflevering van deze never ending (wij zijn bijna halverwege trouwens) zulen wij hier weer verslag van doen.
Met de hartelijke groeten van Fria....
