Na de Aliens van Fantasy Canyon dus aangekomen in het dorp Dinosaur. Hier waren wij een beetje de aliens, we werden nieuwsgierig maar vriendelijk gegroet. Overigens blijft die nieuwsgierigheid bij een afstandelijke groet, hier in Amerika, en hooguit de vraag: where you from? Holland?? Oh, excellent! En opmerkelijk veel mensen zijn er geweest, Emsterdem natuurlijk... Weer een echte outback camping met sechts enkele andere (wsl. vaste-) gasten op een heel groot terrein. Volgens Nick, de beheerder, (die ook al...), was de camping eigendom van ene Venderplas,ja van Ned. afkomst. Het is dat onze vooruoders met hun kortzichtige kruideniersopvattingen het zootje aan de Engelsen verkocht hadden, ander hadden we hier gewoonNederlands kunnen spreken! De volgende ochtend weer vroeg naar de Harpers Driver, de weg het park in, tot het eind (31 mijl) en daaar een mooie hike naar Harpers Corner, een ijselijke rotspunt hoog boven de canyon van deGrren River, vlakbij de samnevloeiing met de Yampa R. Die samenvloeiing zelf was net uit zicht door weer zo? onwaarschijnlijke rotsmuur die er tussen stond. Op weg terug de nodige stopjes op allerlei mooie uitzichtpunten. Een afdaling naar de rivieren zou wat te lang geworden zijn, er was wel een dirt road van 9 mijl, maar daar kan Kubusje niet zo goed tegen. Beneden wel een mooi camping! Volgende keer dus maar eens met een 4WD op pad... Tijd om weer te verkassen dus, de scenic byway (dat is ook een highway, maar door de amerikaanse ANWB of zo uitgeroepen tot bijzonder mooie weg, het zij wegens natuur, hetzij wegens geschiedenis, vaak beide. Deze was eerst vrij saai(alsmaar weer woestijn met stompe heuvels) , later over een pas, dan wordt het altijd interessanter), en vooral beroemd om zijn Indiaanse petroglyphen, maar ze waren minder dan in Dinosaur. In elk geval bracht hij ons na een flinke rit in Fruita, vak bij Grand Junction, waar wij een mooie camping vonden (alleen geen wifi) vlak onder Colorado national Monument. Je raad het al, weer iets te bekijken. Een monument is ook een park, dat echter momument heet omdat het geen ark heet. Eeeh, hier ging het weer om mooie zandsteenformaties, waar eentje de naam Independence Monument had gekreggen (wsl. om dat het los stond van het hoogland waar het aan grenst...). Hier de volgende ochtend een mooie hike naar beneden gemaakt, alwaar wij verschillende stenen monsters van indrukwekkende afmeting en vorm bewonderd hebben. Omdat wij alweer redelijk vroeg terug boven waren en wij vermoedden dat wij het beste wel gezien hadden hebben wij net als de Amerikanen verder de rim road (de weg boven over langs de rotsrand gedaan en diverse uitzichtpunten genoten. Bovendien bracht dit ons de goede kant uit. Het is namelijk een doorrij park, je kunt er aan de ene kant in en aan de andere kant weer uit. Handig! Overigens met behulp van enkele ruwrotsige tunneltjes, die gelukkig breed en hoog genoeg waren, als je maar in het midden rijdt! Door naar de Black Canyon of the Gunnison. Ril en beef! En terecht: De Gunnison is een riviertje dat vanuit het oosten (De Rocky Mountains, die wij nu angstig dicht benaderen, de eerste bergen met ruim sneeuw al weer in zicht) zich een weg gebaand heeft door hard Gneis gesteente, richting Coloradoriver bij Grand Junction) (Altas leveren wij niet bij, gelieve zelf te googelen). Om het allemaal nog wat spannender te maken hebben de aliens onder hoge druk van onderaf magma in scheuren gespoten, wat gestold is tot nog harder gesteente dat nu als dunne loodrechte schotten vanaf de wanden in de toch al ijselijk nauwe canyon steekt. Bedenk dan dat de Gneis door aanslag donker grauw verkleurd is en je snapt dat het daar beneden tameijk Black oogt. Opeens een totaal ander landschap dus, geen zandsteen meer, maar een onbeschrijflijk woest tafereel van loodrechte wanden en diepten tot 5-6 honderd meter. En op het smalste punt zo.n 150 meter breed! Alleen van boven te bekijken (hoewel, na onze ochtendhike zagen wij wel een aanduiding van een pad naar de rivier, maar de reisgids waarschuwde al voor gevaarlijke zeer steile afdalingen en dat konden we ons wel voorstellen! De hike bracht ons in elk geval wel iets " in" het landschap, wat wij toch altijd erg mooi vinden. En van daaruit toch duizelingwekkende diepten... Daarna de rim road afgereden, weer een wandelingetje naar een punt met uitzicht over het verdere landschap rondom en op de terugweg alle Outlooks gedaan, met soms korte wandelingetjes, soms direct aan de weg. Ongelooflijke uitzichten loodrecht naar beneden op de rivier of op zijdalen, met telkens die, soms elkaar kruisende loodrechte tussenwanden, een krankzinnig landschap. Ik heb geprobeerd het in foto' s te vangen, maar ik ben bang dat er weinig van over blijft.. We hadden daar overigens heerlijk overnacht op de camping van het park, zoals gewoonlijk zonder voorzieningen (alleen poepdozen en zonder water, maar ach, we hebben toch alles bij ons...). Na deze indrukwekkende ervaring, die toch wel het hoogtepunt Needles benaderde, verder naar Curesanti National recreation Area. Weer een andere variant van het begrip National Park. Denk bij recreation vooral aan water: varen, vissen. Waar de Black Canyon nog net ongerept is (alleen is de waterafvoer van de rivier gereguleerd, inderdaad door de dammen van Curesanti) is deze areabepaald door liefst drie opvolgende stuwdammen, waarvan de oostelijke de hoogste is met ruim honderd meter, en daarmee een groot stuwmeer creëert. Hier stonde wij vlak bij, op een mooie, maar totaal geasfalteerde camping. Tijd de volgende ochtend voor weer een hike: eerst een paar mijl rijden naar het trailhead van Curesanti Creek, uiticht bewonderen van bovenaf op de Curesanti needle (foto's volgen ooit...), een vooruitgeschoven rotspiek in de rivier, hier begint zo'n beetje het landschap van de Black canyon. Via een mooi pad, langs de creek met vele stroomversnellingen en watervalletjes, tot aan de rivier, met uitzicht op dezelfde Needle, nu van onderaf! We zijn verwend, ja, maar dit was toch weer van grote schoonheid! Om tien uur waren we weer boven (7 uuur vertrokken, we doen hier al die tijd al een tropenrooster, bevalt uitstekend!) en zijn we verder gegaan naar Gunnison, het stadje aan de rivier. Hier zitten we nu op een echte KOA camping (zeg maar ANWB, allemaal prima verzorgd en goede WIFI. En hier stopt deze aflevering, want wij gaan maar eens lekker vis eten, een troutje of salmon uit de bergwateren! Tot later, hopelijk met foto's!