marching the Arches

Met weemoed Needles verlaten, wat was het daar mooi. Maar ja, plicht roept, nietwaar? Bij de Churchroch wederom linksaf geslagen, op weg naar Moab, bustling town of the area. Inderdaad, bustling, druk en warm. Geen nood, het zal dezer dagen alleen nog warmer worden. Vandaag 30 graden in de schaduw, heerlijk. Alleen: ER IS HIER GEEN SCHADUW! Half dood dus. Als we rijden is er airco, als we stilstaan alleen als er stroom is, en dat is alleen op campings buiten de parken. En zo'n camper is een soort snelkookpan, de hitte stroomt er aan alle kanten binnen. En ' s nachts weer uit. We beginnen met een lakentje en de ramen open, dan dicht, dekentje en dan nog een deken. Aparte ervaring. Regent het in Nederland? Alsjeblieft wel he`? In Moab op de camping gestaan, fully hooked up dus, en daardoor hebben jullie al de foto' s van Needles. an de tekst was ik nnog niet toegekomen, het is verdraaid hard werken hier. Echt Amerikaans. Nauwelijks vakantiedagen hier. Veel boodschppen gedaan, de voorraadkasten weer vol, in de hoop van 3 dagen "park". Eerste hobbel is dat " Arches" een kleine camping heeft die grotendeels te reserveren is maar dat hadden we maanden geleden moeten doen. De noodgreep: héél vroeg er heen, en kijken of er nof niet reserveerbare plekken vrij zijn. Vroeg op dus, rijden en kijken. Stonden er al drie campers voor ons te wachten om kwart over zeven! Uiteindelijk bleken er 5 plekken te zijn, vreugdedansje! Arches is precies wat de naam zegt: een groot gebied volgeplempt met arches. Moeten die Indianen toch een enorm werk aan gehad hebben, sommigen zijn wel dertig meter breed en twintig hoog! geologen beweren overigens dat het natuurverschijnselen zijn door uitholling door regenwater. Wat ze al niet bedenken hè! We hadden dus nog een heerlijk lange dag te gaan (weersvoorspelling: 2% kans op 0mm regen, 14 uur zon), dus vrolijk op pad. Eerst in de buurt van de camping, diep (25 mijl) in het park: Devils garden. De Amerikanen, zekre in Utah, houden er van alles in bijbelse termen te omschrijven. De Garden s vooral een enorm doorgroefd landschap van rode zandsteen, uitgesleten in de meest bizarre vormen. Water spoelt als het de tijd krijgt het steen weg. Als het in de buurt van een wand de grond in sijpelt en in de wand naar buiten komt, kan het daar stukken uit eroderen. En als de rots een overgebleven "muur" is (doordat vanwege de stand van de lagen er evenwijdige slijtpatronen ontstaan) kan er dan een gat in ontstaan en dan kun jer door heen kijken. Soms een klein gaatje, als begin, soms een gat bijna tot aan de top, en soms stort de hele boel weer in. Daar sta je dan als fotograaf met ambitie, te wachten tot zo'n kreng eens in elkaar wil zakken.Maar ne hoor, dat kan nog wel een paaar duizend jaar duren... Wat geologisch gezien wel weer een fractie van een seconde is. Landschap ontstaat en vergaat, ofwel: dan is er weer nieuw landschap! Het as een prachtige tocht, als het meezit stuur ik de foto's straks nog op... Aangepast dagritme: om 1 uur warm gegeten, daarna siësta in de snelkookpan (er zijn wel boompjes op de camping, maar die zijn te klein om onderr te liggen). Aan het eind van de middag naar een ander deel gereden, naar het trailhead dat ons bij de Delicate Arch zou brengen. Interessant: Volgens onze reisgids heeft ooit een of andere onderknuppel bij het maken van een kaaart de Delicate en de Landscape Arch verwisseld. s' Ochtends dus de Landscape Arch bezocht, die uitermate delikaat is: het dunste stuk van de overspannig is nog maar een paar meter breed en af en toe valt er een stuk uit (nee... helaas). Nu dus naar Delicate Arch, die eigenlijk Landscape Arch is, omdat je er zo mooi door heen kunt kijken naar het landschap. Volg je me nog? Een stoffige en warme tocht dus, maar niet zo ver, na eeen uurtje zagen we een hoop mense zitten en toen we om de hoek van een rots kwamen: Jawel, de Arch der arches in volle glorie. ht is de arch die iedereen als beeld wel kent (?), hij staat ook op de kentekenplaten van Utah (In de USA hebben alle staten een afbeelding op de kentekenplaat, leuk idee! Ik zie al Nederlandse auto? voor me met een molentje op de plaat.... (En Duitse met een Bratwurst?, sorry buurtjes...) Vanochtend Arches afgemaakt met wat viewpoints waar je zo al met de auto langskomt (Ik schat 95% van de toeristen doet niet anders) en de Windows. Windows zijn arches die zo genoemd worden omdat je door de boog heen zo mooi een landschap kunt zzien, zoals bijvoorbeeld Delicate Arch, die dus eigenlijk Landscape arch zou moeten heten, en die gewoon arch genoemd wordt en niet windows. We zijn er helemaal omheen gelopen, die windows, prachtige blauwe lucht er doorheen, maar nergens landschap omdat ze hoog op een richel staan. Wel als je er in staat, dan zie je het landschap.... Rare jongens die Amerikanen (mooi h`e, zo'n literair citaatje er tussendoor). Op het eind van deze ochtend (ja, we staan vroeg op hier), nog een wandeling door Park Avenue, zo genoemd omdat je tussen huizenhoge rotsformaties door loopt. De mooiste is CourthouseTowers, inderdaad overtuigend een groepje beraadslagende magistraten. In de middag op naar Dead Horse Park (Die naam ga ik niet uitleggen, is gewoon te gek voor woorden en aan een dood paard moet je niet willen trekken), in de hoop op de relatief grote (21 plekken) camping van dit vrij kleine (denk: Hoge Veluwe) park nog een plek te bemachtigen. Forget it. Good for you, nu zit ik weer op een fully hooked up RV-Park met Wifi te typen in een inmiddels heerlijk fris windje. (Binnen in onze pan is het signaal te zwak, maar inmiddels ben ik blij dat ik buiten zit). Natuurlijk nog wel ieets van het park bekenen, zo veel mogelijk per auto en afen toe t voet, totaal ander landschap, de canyon van de Colorado River, donker, steil, dor. met een kaliumwinning, met ongelooflijk blauwe verdampingsvijvers, bizar in dit landschap. Kortom, Ria en ik groeten je vanuit RV Park Archview (inderdaad, als je goede ogen hebtof een verrekijker zie je de twee Windows, die dus arches zijn (nu weer wel hè), we zitten enkele milen van de ingang van Arches (en vlak bij de zijweg naar Dead Horse Point en naar Island in the Sky, dat we morgen vroeg hopen te bezoeken. De kans op een kampeerplek daar in dit park ter grootte van een provincie schat ik laag in: de camping bezit liefst 8 plaatsen... Gauw door naar de foto's dus!

Canyonlands

Na de Mesa Verde (die overigens geen Mesa is zoals wij daar vernamen, een mesa is een tafelberg, een eilandje hoogvlakte dus, de Mesa Verde bestaat uit "schiereilanden" van hoogte tussen diepe canyons...) zijn we via Cortez westwaarts getrokken. Aldaar informatie gevraagd in het plpaatselijke "welcome centre" bij een alleraardigste senior vrijwilliger, die zelfs Cortez niet op de kaart kon vinden.... Niet getreurd, hij wees ons toch de goede weg naar het "Canyon of the Ancients" gebied. The Ancients slaat op het oude Indiannvolk die ook de dorpen in Mesa Verde bouwde en bewoonde, en dat spoorloos is verdwenen, mogelijk door een grote droogteperiode. Hier geen dorpen bekeken, wel een aleraardigste hike gemaakt in het landschap, weer met koddige rotstorentjes etc. Het wordt een tonig om op te shrijven, gelukkig hebben we de foto's nog... Bijna vanzelf rolden we vervolgens Hovenweep National Monument in, net over de grens in Utah. Nee, geen paspoortcontrole, wel opeens strak galnzend asfalt! Verschil moet er wezen, nietwaar. In Hovenweep is een kleine canyon waaar een aantal oude huizen en gebouwen (van hetzelfde volk? we weten het eerlijk gezed niet) in en rond de vallei staan. Een uitje van een goed uur. Tijd genoed dus om nog door te rijden, via een oudeTrading Post, nu een kruidenierswinkeltje in the middle of nowhere, naar Blanding, bekend terrein: het meest oostelijke punt van onze vorige trip! Inderdaad, het landschap lag er nog net zo bij! Omdat wij wel weer een keer hooked-up wilden staan (met water, stroom en riool), vooral voor het opladen van de apparaatjes, zijn we niet doorgereden naar Canyonlands maar gestopt in een van de talloze RV-parks langs de highway, in Monticello, laatste plaatsje vóór de afslag naar de Lands. De prachtige toiletfaciliteiten daar zullen ons nog lang bijblijven! Verder alles gezellig en vriendelijk en Wifi, vandaar dat jullie de foto's al eerder kregen. Gisteren, 25 mei, vroeg vertrokken om op tijd in Canyonlands te zijn om nog een kampeerplekje voor het weekend te vinden. De weg er heen was al fantastich. De afslag niet te missen: bij Church Rock, een immense vrijstaande rots, die totaal niet op een kerk lijkt. Dan een eerst vrij eentonige weg op die echter geleidelijk begint te dalen door een steeds mooiere canyon. Langzaamaan komt er uitzicht op steeds nieuwe rotsformaties en wordt het landschap opwindender. Veel fotostops en toen wij dde camping van het park bereikten waren alle plekjes al bezet. Blijkt het maandag a.s. Memorial Day te zjn, en dat is te vergelijken met Hemelvaartsweekend hier... Niet getreurd, net buiten het park is een particuliere camping, waar ik nu met plezier zit te typen na twee dagen intensief hiken. Gisteren naar Peekaboo Rock, inderdaad: een rots met een gaatje. Vandaag naar Confluence Overlook, een punt met uitzicht op de samnvloeiing van de Green River en de Colorado River, maar dank zij mijn geweldige vermogen om te verdwalen (familietrekje) eindigden we na vele uren ongeveer aan de andere kant van het toch niet kleine park! Het weer is dezer dagen bjzonder: toenemend winderig,vandaag regelrecht stormachtig, en dat heeft zijn effecten in dit landschap: Zandstormen! Niet geschikt voor wandelen, in de canyons valt het alleaal nog mee, maar omdat wij uitkwamen op een totaal andere parkeerplaats moesten we nog rim drie mijl langs de weg over een vlakte lopen. Ria werd nog geraakt door een tumbleweed, een losvliegend stuk struikgewas dat geheel uit kleine stekeltjes bestaat. Kwarteitjes pulken dus. Maar gelukkig kwam ons al gauw een auto met twee aardige dames uit Wisconsin tegemoet die ons aanboden naar onze RV te rijden. Erg fijn, want het was echt niet leuk meer daar. En nu dus bij deze maffe mensen van de camping hier in de outback, even rustig deze namiddag verteren en vertellen.... Komende keer hopen we jullie wat te vertellen van Arches en/of Canyonlands Island in the Sky (alleen de naam al...), hetzelfde park maar dan aan de overkant van de Coloradoriver, hemelsbreed een paar honderd meter, over de weg bijna honderd mijl...

Mesa Verde

Waar waren we gebleven? Manitou Springs, echt? Was dat een vorige vakentie misschien.... Even denken, Pikes Peak ja, dat koddige treintje. Gaat wel even in anderhalf uur bina twee kilometer omhoog. Mt bijna 25% dels. Tandradtreintje, dat verklaart een en ander. Ht was een leuke ervaring, we zaten tegenover twee oudere dametjes uit de omgeving van new York, erg gezellig. En mooi uitzicht. Halverwege begon het zachtjes te sneeuwen en boven was het weer vrijwel droog met erg weinig uitzicht. Dat is toch wat jammer, zo boven op een berg... Dus even rondgelopen (koud, winderig), slootwater gedronken (noemen ze hier coffee, komt in minimaal halve liters en is zeer sterk verdund), en weer terug naar beneden, zelfde treintje, zelfde gezelschap, toch een leuke ochtend gehad. ? Middags hebben we nog te voet (erg abnormaal hier) een gerstaureerd Indianan rotsdorpje bezocht van het oude en verdwenen (wsl. uitgestorven) Anasazi volk. Cliff dwellers: ze woonden onder overhangende rotsformaties. (Foto's komen binnenkort, ik heb nu ook nog een bwerkingsappje gedownload dus de kwaliteit wordt hopelijk beter maar ik ben bang dat de service wel trager wordt! ) Erg mooi, eigenlijk te mooi gerstaureerd... Den volgenden dag via Colorado Springs, dat wij verder hooghartig negeerden, zuidelijk gevaren tot bij Pueblo, en daar westwaarts tot Toyal Gorge. Wij vonden ons daar een prachtige "laid back" Rv camping, met een heleboel "vintage" campers en caravans, mooie oude barrls dus. Erg vriendelijk en rustig. Royal Gorge is een plaatsje bij de kloof waardoor de Arkansas River de bergen uit komt, met een hoge brug erover, die geheel in particuier bezit is met een soort van pretpark er om heen. Hebben we maar niet bekeken, de campingbazin vertelde ons dat we een stukje verderop gratis naar beneden konden kijken en dat maakt onmiddelijk de krent n mij wakker. Dat plekje hebben we alleen niet gevonden. Geen foto's dus van de Gorge en de brug. Next day: verder westwards, op naar Salida?, volgens de gids een aangenam en aardig ogend plaatsje en dat klopte helemaal. En zelfs een heerlijke bijna italiaanse cappuchino gedronken, een hoogtepunt tot nu toe! Van daaruit zuidwaarts, tussen bergketens door, west de San Juan Mountains, oost de Sangre de Christo Wilderness, de naam alleen al! Na een brgpas, niet te hoog, we zaten in Salidas al boven de 2000m., over een brede, stoffige droge vlakte op naar de Great Sand Dunes. Als je je eefvraagt wat dat zijn: Grote zandduinen, inderdaad. Aan de zijkant van die grote vlakte, tegen de Sangre de Christo bergen aan, een plek met pure zanddunen, de hoogste 270 meter. Een bijzonder gezicht, al de glooiende, door de wind gesculptuurde zandhellingen en hun spel van licht en schaduw. Behalve de duinen valt ook een deel van de bergen onder het National Park en we hebben nog een mooie maar best wel zware hike gemaakt naar de Zapata Falls (die waren dichtbij, de enige ontbering was een stukje te waden door ijskoud water, we hebben het weer overleefd gelukkig) en verder tot boven de boomgrens (en die is toch wel hoog daar, ca. 3500m.) tot vlak bij een meertje. Daar werd het ons te gortig toen we tot onze heupen in de inmiddels te zachte sneeuw zakten. Inmiddels hadden wij de nodige kleine gebreken ontdekt aan de camper: lekkende watertank, lekke gootsteen en nog enkele gammele puntjes. Met veel moeite Cruise America kunnen bereiken en in South Fork (op onze route gelukkig, een honderd mijl west op weg naar Mesa Verde)de boel provisorisch laten repareren. (Ik zag net weer een plasje water onder de wagen, en dat was niet van mij!). De route is prachtig, soms een stuk vlakte, altijd bergen nabij en vaak er over heen, prachtige passen, vergezichten.. (ja ja, de plaatjes komen er aan!). Nog een stopje in Durango om problemen met de simkaart te verhelpen, die uiteindelijk aan mijn telefoon bleken te liggen (een probleempje voor "back in Holland...) en na aanschaf van een wegwerp phone (20 dollar) konden we weer verder. Oud Durango is weer een alleraardigst stadje. Ook aardig: Pagosa Springs, dorpje gebouwd rond warme zwavelhoudende bronnen, uiterst toeristisch dus, we bleven er maar niet overnachten. Wat verder west vonden we in de bossen en heuvels een prachtige Park camping met gelukkig enkele andere campers. We waren een eerdere camping bij een meertje tegen gekomen waar de beherder weg was: zelf service, maar waar ook helemaal niemand stond. Toch wat unheimisch, je hoort hier ook rare verhalen... En van daar dus door naar Mesa Verde, een national park rond talloze cliff dwellers nederzettingen. Vandaag het grootste deel bekenen, de rest gaat pas overmorgen open. W hebben overwogen hier een dag extra te blijven, maar dat zou betekenen morgen hier wat rond te slenteren en de hitte, droogte en stoffigheid van dit landschap noden hier niet toe uit. En we zijn nu wel wat verzadigd wat betreft rotswoningen, wat we gezien hebben was echt prachtig en heel bijzonder. Dus nu plannen maken voor morgen. Het grote schema zegt: west, Utah in, Canyonlands. We liggen nu een dag voor op schema, maar eens kijken wat we daar mee gaan doen. Het werk moet wel doorgaan toch?

Its a long way...

Its a long way to the prairy en we zijn er nu zelfs voorbij. Vrijdag gestart , met de trein naar Amsterdam om te logeren bij Lucretia en Dennis. Zo konden we zaterdag vroeg naar Schiphol om daar alle formaliteiten en controles te ondergaan. Om 11 uur vertrok ons toestel naar Washington DC, alles ging vlot en via de super shuttle, systeem van busjes, stonden we om ca. 2 uur local time voorhet Hilton. Wat een luxe, voor dee eenvoudige reizigertjes! Verrassing was dat dochterlief Boana ons bij de lobby begroette! Wij hebben 2 mooie drukke dagen doorgebracht met Bo en Matt. Veel geien, geshopt: een dockingpad voor mijn nieuwe tablet dat ik hier via Boana had besteld. (Bij nader inzien bleek de losse tablet te weinig ansluitingen te hebben om handig te werken met de fotokaartjes etc. dus was een toetsenbord met exra aansluitingen en extra accu toch wel erg handig), een simkaaart om lokal te bellen en dergelijke reisgemakken. Veel van Washington gezien, best een mooie, heel groene, stad, onder andere Alexandria, dat overigens in Virginia ligt, Wash. DC is maar klein (een stadstaatje eigenlijk). Maandag weer verdere, vliegtuig naar Denver. Overnachting in een hotel een mijl of 10 van het vliegveld, een bizar vierkant met hotels, voornamelijk bezocht door piloten en cabin crew... Erg handig, zo dicht bij ht vliegveld, maar ver van Denver... Volgende dag eerst weer terug naar het vliegveld en daar met wat moeit een transfer geregeld naar de Camper verhuur. Daar werden we ook weer vlot geholpen. De eerte nacht doorgebracht op een RV Park (RV = Rcreational Vehicle = camper) west van denver en 's middags een bezoek gebracht aanRed Rocks Park, een mooi gebiedje met grillig gevormde rode rotsen, en ook een tussen de rotsen gebouwd open lucht theater (Daar hebben ze dan wel het klimaat voor mee!). Tussendoor was dit baasje druk met het onder de knie krijgen vande nieuwe tablet, downloaden van de nodige apps om foto's en video's te bekijken en verstuurbaar te maken want ja, we zijn intussen wel multimediaal geworden. Ria heeft van dennis een cameraatje meegekregen waar je ook mee kunt video-en en de tablet blijkt ook video op te kunnen nemen, zodat wij in totaal over 4 fotocameras en drie video apparaten beschikken. Na afloop van de vakantie gaan we zelf wel eens kijken waar we geweest zijn.... Dinsdag verder gereden, zuidwaarts naar manitou Springs, een plaatsje ten westen van Colorado Springs, vlakbij de beroemde (zeggen ze daar...) Pikes Peak (4200m.). Omdat we er al heel vroeg waren (dank zij het tijdsverschil zitten wij in een heerlijk vroeg ritme), eerst de "Garden of the Gods" bekeken, alweer een gebiedje met rode rotsen, hier werkelijk fantastische vormen. En in e middag nog een wandeling naar een oud, maar zeer nieuw ogend gerestaureerd Indianen gebeuren onder overhangende (inderdaad: rode) rotsen. Toch leuk om te zien. Vandaag nemen we (Decadent!!) het treintje naar de top van Pikes Peak. Ja, dat kan, had ook met de camper gekund want er gaat ook een weg naar de top. We zijn wel in Amerika hè! Tot zover, binnenkort verder....

Wachtwoord?

Hallo allen, per ongeluk schijn ik een wachtwoord ingesteld te hebben voor jullie, dat was niet de bedoeling. Volgens mij heb ik dat er nu uit, en kunnen jullie zonder wachtwoord inloggen.

Groet, Frits

Welkom op ons reislog!

Hallo en welkom op ons reislog!

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

wij zien je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Groetjes,

Frits, Ria